من در اندیشه که بت یا مه نو یا ملک است
یار ِ بت پیکر ِ مه رویِ ملک سیما بود

پ.ن:
بنده طلعت آن باش که آنی دارد...

تا دل به مهرت داده​ام در بحر فکر افتاده​ام
چون در نماز استاده​ام گویی به محرابم دری

پ.ن:
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد!